Vadiye bakýldýðýnda, gerek 0.24 Newtonluk yerçekiminde kolay daðýlmayan toz bulutundan, gerek bir zamanlar muazzam bir yapýya ait olan yýkýntýlardan yola çýkarak ,insan kolayca onun yakýn zamanda büyükçe bir kargaþaya ev sahipliði yaptýðý sonucuna ulaþabilirdi. Ýçgüdülerinin insaný estetik açýdan pek neþeli kýlmadýðý bu ortamda pek fazla bulunmaya istekli olmak güç olsa  da burada bulunmak zorunda olan kiþiler vardý. Düzinelerce metre yukarýda, Baþarýlý bir þekilde kargaþadan yalýtýlmýþ bir platformun geniþ camlarýnýn arkasýndan birisi sinirli,oldukça sinirli gözlerle vadiyi izliyordu. Ýlahi bir amacý olan birisi...

   General Einnosagahnt, yumruklarýný camýn önündeki korkuluklara dayamýþ, aþaðýda, tamamlandýðýnda 12 metre eninde ve 50 metre yüksekliðinde olmasý gereken sütundan kalanlarý süzüyordu. Bulunduðu salonun civarýndaki departmanlarda çalýþanlar, askerin adýmlarýný vura vura bir aþaðý bir yukarý volta atarken çýkardýðý gürültünün nihayet sona ermesinden memnundular. Birkaç saat önce kopan kýyametten sonra Binbaþýnýn çýkardýðý her seste  yürekleri hop ediyordu zira.

   Ein sýrtýný pencerelere dönüp korkuluklara yaslandý, alnýný, sol elinin desteklediði sað kolunun avcuna alýp, ifadesine eklenen ümitsizlikle zemini izlemeye koyulmuþtu ki, salonun sonundaki kapý, hava kilidinin sebebiyet verdiði ve artýk hepimizin aþina olduðu o sesi çýkararak açýldý.

  "Tanrý aþkýna Guhl! Seni labratuvar faresi sersem herif, yarým saattir vereceðin raporu bekliyorum!"

   Kendine has gözlük düzeltiþiyle Dr.Guhltey kapýda belirip sahte aceleci tavýrlarla salona daldý. Suratýnda çýldýrtýcý bir ifadesizlik vardý. Onu bildik bir otomatik eþya taþýyýcý takip etti ve ardýndan hava kilidi ayný aþina sesle kapandý. Eþya taþýyýcý yýllardýr bu iþi yapýyormuþ gibi salonun ortasýnda durdu, yaklaþýk bir metrelik bir platformun üzerinde silindir þeklinde metal bir cisim taþýyordu.

   "Buradayým binbaþý, isteðiniz üzere canlý bir numune..."

   "Gene onlar öyle deðil mi! Allah binbir kere belalarýný versin gezegenleri batasýca köpekler! S.ktiðimin ucubeleri! Bu üç oluyor Guhl, lanet olsun üçüncü kez her þey mahvoluyor. Gene her þeye silbaþtan baþlamak zorunda kalýyorum. Proje ciddi þekilde aksýyor. Þimdiden hesaplanan malzeme stoðumuzun çok daha fazlasýný tükettik. Lanet gezegenden hiçbir maden de çýkmýyor. Merkezden yapýlacak bir nakliye için bu kazalarý resmi olarak rapor etmem gerek , baþarýsýzlýðýmý ilan etmem gerek. Kahretsin bu bana ne yapar biliyor musun. Þu omzumda duranlarýn bedelini biliyor musun Guhl!" Ses tellerine verdiði zararý, aþýrý hormon salgýlayan herhangi bir homo sapien gibi sonradan fark edecekti. “Benden daha iyi biliyorsun ki uðraþtýðýmýz þey yüce insanoðlunun kaderi, yýldýzlara uzattýðýmýz elimiz!”

   "Geçen sefer kesin sonuç teþkil edecek herhangi bir karar veya önlem alýnmadýðýndan dolayý böyle bir þey yaþanmamasý bir açýdan imkansýzdý, General. Bunu siz de benim bildiðim kadar iyi biliyorsunuz."

   "Bana iþimi öðretme mankafalý serseri. O piçlerden birini yakalayabildiniz mi bari?"

   Guhltey taþýyýcýnýn üzerindeki sensörlerden birine dokundu ve aletin üzerindeki yaklaþýk 30 cm eninde ve 70 cm yüksekliðindeki silindir cismin üzerindeki metal tabaka katlanarak yukarý kalktý,altýndaki silindir cam fanus belirdi. Ýçindeki yapay-atmosferik hareketlilikten oluþan duman daðýlýnca yaratýk ortaya çýktý.

   "Görgü tanýklarýnýn ifadeleri artýk neredeyse kesinleþtirdi ki inþaata zarar veren canlý türü bu. Detaylý araþtýrmalarýmýzýn gösterdiði kadarýyla da gezegenin yegane yerlileri.”

   “Yüce tanrým, bu mu! Koskoca inþa projesini baþladýðýndan beri üç kez sabote eden lanet þey bu mu! Tanrým aklýma mukayyet ol!”

    Yaratýk fanusun içinde, aðýr hareketlerle, bariz dehþet ifadesi okunan gözlerini, önüne serilen bu yabancý ortamdaki kendine göre dikkat çekici detaylara odaklamak için kafasýný saða sola çeviriyordu. Nihayet ortamdaki, vücudunun verdiði reaksiyon açýsýndan  evrensel standartlardaki en dikkat çekici yaratýðý bulup bakýþlarýný sabitledi. Ellerinin avuçlarýný etrafýndaki cama yapýþtýrarak kafasýný yaklaþtýrdý. Aradaki sayýsýz farka raðmen insansýlýðýný sezmemek olanaksýzdý.

   “Standart iki cinsiyet var, herhangi birinde bir dominantlýk yok. Eþeyli döllenme. Yetiþkinler 60 cm e kadar uzayabiliyor fakat averaj 50. Amfibik kökenliler, gezegendeki yoðun asit denizlerinden geldiklerine dair en büyük kanýt sert,kalýn,koyu renkli ve parlak plastik görünümlü derileri. Gözler her koþul için irileþmiþ .Besinsel alýþkanlýklarý…”

   “ Kes zýrvalamayý be! Ýþime yarayacak þeylerden bahset doktor, çýldýrmak üzereyim, kýçým kadar hayvan nasýl olur da bu kadar korkunç bir yýkýma yol açabilir aklým almýyor! ”

   “Müsaade ederseniz oraya geliyordum. Yaratýðýn bir özelliði var. Deneylerimiz sýrasýnda onlarca numuneyi hiçbir engelden kaçýnmayarak ayrýntýlý bir þekilde analiz etmemize raðmen en geliþmiþ yapay zekanýn bile tanýmlayamadýðý bir güç. Sadece dijital tanýklarda þahit olduðumuz kadarýyla yürüttüðümüz tahminlerden anlýyoruz ki bu yaratýklar nesneleri transmute edebiliyorlar. Avuç içlerinden kaynaklandýðýný tahmin ettiðimiz bir biyokimyasal reaksiyonla kavradýklarý herhangi bir objeyi deformasyona uðratýyorlar. Daha basit bir dille maddeyi dönüþtürebiliyorlar,fakat her seferinde tek bir þeye. Saf topraða.”

  “Saçmalýk”

  “Labratuvar  kayýtlarýný inceleyin. Yaptýklarý tek þey istedikleri nesneyi kavramak ve akabinde nesne yaydýðý yoðun bir ýþýkla, ki sanýyoruz ki bu fazda oldukça yoðun enerji açýða çýkýyor, topraða dönüþüyor. Bildiðimiz sýradan toprak, fakat olabileceði en iyi koþulda. Enkaz alanýndan topladýðýmýz örneklerde yaptýðýmýz analiz bu topraðýn tam bir cevher olduðunu ortaya koydu. Maden,mineraller ve nem açýsýndan oldukça zengin. Her türlü bitkisel yaþam formu rahatlýkla yetiþebiliyor. Deneylerde ektiðimiz standart elma tohumlarýnýn 12 saat içinde meyve verdiðine þahit olduk.”  Mýrýldanarak“Onlara hayran olmamak elde deðil.”

  “Yani þimdi demek istediðin..”

  “Evet, bu hayvanlar bir þekilde inþaat alanýna sýzýp bu,nasýl desem, “yeteneklerini” kullanýyorlar ve yapý zarar görüyor. Bu kadar geniþ alanda ne kadar dikkat edersek edelim Ýnþaata yaklaþmalarýný engelleyemiyoruz, zaten gezegenin koþullarýnda bizden onlarca kat daha rahat ve hýzlý hareket ediyorlar.”

  “Tanrým bu duyduðum en aptalca þey! Beraberimizde buraya zaman öldürmek için devamlý talime sokulmaktan baþka hiçbir halt etmeyen iki tümen getirdik, lanet yaratýklarý temizleriz ve olur biter. Yuvalarýný patlatýr köklerini kuruturuz. Gezegenlerini cehennem ederiz onlara. Yüce insan ýrkýyla uðraþmak neymiþ görürler. Tek yapmam gereken merkeze projenin gezegen doðal yaþamýnýn saldýrýsýna uðradýðýný bildirmek. Bu konudaki tüm yetki bende.”

  Dr.Guhltey gözlerini devirip derin bir iç geçirdi, allahtan general bu tip ukalalýklarý kiþiselleþtirecek kadar akýllý deðildi.”Bakýn efendim,biliyorum bu sizin için bir çözüm olabilir ve etik anlayýþýnýz da sizin için bir engel teþkil etmez ama olayýn bir de þu boyutu var ki yaratýklarýn kafalarýnda kesin bir düþman veya dost kalýbý olup olmadýðýný bilemiyoruz. Yani söylemek istediðim bize zarar verirken bunu bilinçli yapýyor olmayabilirler. Tespit ettiðimiz kadarýyla inþa alanýmýzda yaptýklarýný bu yaratýklar normal ve gündelik bir iþmiþçesine bütün gezegene uyguluyorlar. Uydudan aldýðýmýz kayýtlarda gezegendeki diðer basit kaya oluþumlarýný, taþ yataklarýný, kumullarý sürüler halinde çalýþarak verimli toprakla örtülü ovalara dönüþtürdüklerini keþfettik. Yani bizim buradaki faaliyetlerimizi de kendi, amaçlarýný bilemediðimiz projeleri için bir potansiyel kaynak olarak görüyor olabilirler. Ya da bu iþi amaçsýzca ve sadece yapabilir olduklarý için içgüdüsel olarak yapýyorlar,henüz hiçbir fikrimiz yok. Zeka seviyelerimiz arasý uyuþmazlýk yüzünden onlarý bizim iþimize burunlarýný sokmamalarý konusunda ikna etmek üzere bir diplomasi yoluna da giremedik. Ofensif giriþimlere verdikleri tek yanýt korku dolu gözlerle bakarak donup kalmýþ bir vaziyette kaderlerine razý olmak. Bu koþullar altýnda vereceðiniz yanlýþ bir karar mühim kariyeriniz açýsýndan pek hayýrlý olmaz.”

  Fanusun arkasýndaki; küçük gözlü,burunsuz suratýnda hala ayný þakýn ifadeyle kendi gezegenindeki kendine tamamen yabancý bu olaylara anlam vermeye çalýþýyormuþ gibi gözüküyordu. Kendine ayrýlan daracýk yerden hoþnutsuzluðunu belirtici davranýþlarda bulunmak bir yana, kýpýrdamýyordu bile. Sadece bakýyordu, insana tarifsiz bir rahatsýzlýk veren bakýþlarýyla.

  General birkaç saniye inandýrýcý olmayan bir sinirli düþünme ifadesi taklidi yaptý. Ama daha Dr. Guhl bir þeylerden ümitlenemeden patladý.” Çýkar onu, bu pisliði kendi ellerimle boðazlýycam kapsülü aç!” Taþýyýcýya bir tekme savurdu.

  “General Einnosagahnt, size þiddetle sakin olmanýzý öneririm, raporum dört kamerayala ayný anda kaydediliyor. Ayrýca onu kapsülden çýkarýrsam siz aþýrý güdülerinizi tatmin edemeden ,onlar için fazla saf olan havamýzda boðulur giderler. Karbonkuadroksid soluyan her canlý oksijene ayný tepkiyi verir.”

  “Kapa çeneni bok herif. Burasý benim yönetimim altýnda iþliyor unuttun galiba. Benim sayemde bu projenin Laboratuar þefisin Guly, aklýný baþýna devþir.”

  Doktor tepki vermeksizin generalin gözlerinin içine bakmayý sürdürdü.

  “Anlamýyorsun deðil mi? Beni hala önüme çýkaný ezip geçen bir kabadayý olarak görüyorsun. Siz çok bilmiþlerin gözünde hala en komplike iþleri düz mantýkla çözen bir barbarým. Tüm insanoðlunun kaderini doðrudan etkileyecek bu iþ için ne kadar çabaladýðýmý göremiyorsun öyle deðil mi ha, sersem? Bu lanet iþ bittiði gün, evrenin gördüðü en büyük çanak anteni bu aptal gezegenin üzerine inþa ettiðimizde, iþte o gün insanlýðýn yýldýzlarý ayaklarý altýna aldýðý gün olacak. Bu üs sayesinde tüm … tüm..

  “Tüm galaksiyi karbon bazlý yaþam formlarý  için tarayacaðýz”

  “Her ne haltsa. Ýþte sizin gibilerin problemi de burada, her þey sizin için bir avuç salak terimden ibaret. Burnunuzun ucundakini göremeyecek kadar körsünüz. Bu þey sayesinde evrenin bizden gizlediði tüm akýllý ýrklarla, yýldýzlar arasý kardeþlerimizle tanýþacaðýz.  Bu sayede evrenin bu güne dek biriktirdiði tüm tecrübe bizim olacak. Keþfedecek, dostluk kuracak, gerekirse savaþacaðýz ama her þekilde kendimizi geliþtireceðiz. Milyonlarca yýldýr gösterdiðimiz çabalarý evrene ispatlayacaðýz. Galaksi insanoðlunun hýrsýna ve gücüne þahit olacak.”

  General, artýk yorulduðundan yada belki de aklýnýn bir ucunda anlayamadýðý bir þeyler tarafýndan rahatsýz edildiðinden, sakinleþti. Doktorun deðiþmeyen bakýþlarý altýnda bir sandalyeye yerleþti. Cebinden kaliteli bir Ganimede tütünü harmaný çýkardý. Fiber çubuk, dudaðýna götürdüðü anda nanobitler tarafýndan tutuþtu. Koyu kýzýl bir dumanýn generalin ciðerlerinden arta kalan kýsmý burnundan dýþarý süzüldü. Bir dakika kadar boþ gözlerle süzdükten sonra bakýþlarýný, camýn içinde hala þeklini bozmaksýzýn kendini izleyen canlýdan ayýrýp camýn dýþýnda hala þeklini bozmaksýzýn kendini izleyen canlýya çevirdi.

   “ Peki bu ucube neden camý dönüþtürüp kaçmayý akýl edemiyor?”

   Dr.Guhltey, duman burnundaki sinirleri uyarýrken, bir ýrkýn yaklaþýk 12 yüzyýldýr aleyhinde propaganda yapýlan bir ürünü hala nasýl üretip tüketebildiði hakkýnda az ama öz bir anlam arayýþýndan kaynaklanan uzunca bir duraksamadan sonra alçak sesle konuþmaya baþladý “ Ediyor , etti de. Fakat oldukça ilginç bir þekilde biyolojik yapýlara ,büyük olasýlýkla bilinçli olarak, bu iþlemi uygulamadýklarýný gördük. Belki de yapamýyorlar ama canlý olsun olmasýn hiçbir hücresel dokuyu toprak haline getirmiyorlar. Hapishanesini hazýrlarken organik cam kullanmamýz yetti. Ýþin daha da ilginç kýsmýna da eðer bana onu serbest býrakmamý emretmezseniz yaklaþýk on onbeþ dakika sonra þahit olacaksýnýz.”

  “ Nasýl yani?”

  “Ýntahar ediyorlar, özelliklerini kendi üzerlerinde kullanarak.”

  “S.ktir git!”

  “Son derece ciddiyim. Þimdiye dek Ýncelenen 147 denekten tamamý ayný tepkiyi verdi. Bu canlýlar tutsak hayatýna en fazla 2 saat dayanabiliyorlar.”

  Generalin yüzünü ortalama bir estetik anlayýþý olan her insanýn midesini bulandýracak bir sýrýtýþ kapladý. Hayvanca bir zevk alarak aþaðý yukarý doktorun verdiði kadar süre sonra yaratýðýn kafasýný avuçlarýnýn içine alýp çömelerek cenin pozisyonu almasýna, daha sonra yayýlan kör edici ýþýkla kapsülün içinde kalan bir avuç saf topraða þahit olmayý seçti. Dr.Guhltey’in ifadesi artýk deðiþmiþti.

  “Guhl, git ve gezegendeki tüm yerli ýrkýn toplatýlmasý emrimi koloni kuruluna ilet. Kayýt arþivi sorumlusunu da ofisime çaðýrmayý unutma.”

  Ýnþaatýn tamamlanmasýnýn ardýndan, proje enerji tasarrufu için iptal olana kadar geçen 208 yýllýk zaman dilimi boyunca, dev uydu SPERO1 tüm galaksiyi baþtan sona 69 kez taradý. Hiçbir yaþam formu bulamadý.   

                            “The youth hides the key to salvation”

                                                Sanitarium,sadece bir kapý þifresi...

   Camlarda buðu, gözlerimde kan vardý.Sigaramýn dumanýnýn çýkmasý için iki parmak araladýðým camdan gelen rüzgarýn uðultusu, motorun homurtusuna karýþýp gece yarýsý insanýn ruhunu bunaltan bir senfoni oluþturuyordu. Arada bir buðuyu silerek açtýðým küçük aralýktan önümü görme çabama, zifiri karanlýk, bozuk sol farým ve bu senfoni ile çöken rehavet hiç yardýmcý olmuyorlardý. Arada bir lastiðin altýna giren taþlar veya kaçmamýn imkansýz olduðu çukurlar ani uyarýlarla beni ayýk tutuyorlardý. Birkaç dalga boyu bile çekme kabiliyeti olsa radyoyu açardým ama bulunduðum yer kelimenin tam anlamýyla dað baþý idi.

   Evet, sinirliydim. Ve beni yatýþtýrma amacý taþýmasý gereken bu tur baþarýlý olmamýþtý. Sinirliydim, çünkü yanký yapan boþ duvarlarda aniden etrafýmýn çocuklarla çevrili olduðu kafama dank etmiþti. Sinirliydim çünkü hayatta gösteriþten baþka bir amacý olmayan bir çocukla evliydim. Kaðattan evler yapan bir çocuktan maaþ alýyor, boþ zamanlarýnda uçmayý hayal eden çocuklarla arkadaþlýk ediyordum. Ve bu sýðlýk, bu anlam yoksunluðu en sonunda bu akþam beynimde bir yerlerde birþeyleri ateþlemiþti ki gecenin bu vakti, haritanýn en unutulmuþ yerinde araba kullanýyordum.

   Amaçsýzca kendimi güney otobanýnýn ilk çýkýþýndan dað yoluna, eski madenlere giden ve þimdilerde sadece kamyon þöförlerinin bildiði birkaç kestirmeden baþka hiç kullanýlmayan bu yamaçlara vermiþtim. Benzinim vardý ve dünyanýn tüm iðrençliðinden bir an önce kurtulmak istermiþçesine cesaret edebildiðim kadar gaza basýyordum. Gidiþ-dönüþ iki þeritli yolun bana göre solunda, öbür þeritten birkaç metre sonra baþlayan ve bu yükseklikte kimbilir hangi cehennemin dibinde biten þarampol vardý. Unutulmuþ zamanlarda biraz olsun rahatlatýcý bir unsur olarak yolun kenarýna metal bariyer gerilmiþti. Sað tarafýmda yolun hemen biraz ötesinde daða týrmanan yamaç baþlýyordu. Yansýyan ay ýþýðýndan tozlu gri topraðý ve yamaca yer yer daðýlmýþ bitkimsi yaþam formlarýný görmek mümkündü. Arabaya binerken dikkatimi çeken havadaki durgunluk burada da hala devam ediyordu. Herhangi bir þey yaðmýyordu ve rüzgarýn hýzý yavaþtý ama herþeye raðmen ayaz dayanýlmazdý. Bir nefes daha çekip tutuþan izmariti camdan fýrlattýktan sonra kapýdaki kolu çevirip camý kapadým ve uzanýp kalöriferin içeriyi biraz daha ýsýtmasý için düðmeyi çevirdim.

  Neden hep böyle olur bilmiyorum ama tabii ki görmem gereken þey, ben doðrulup dikkatimi tekrar yola verdiðim anda yokoldu, sanýrým havaya doðru kaydý. Saliseden kýsa bir an için, camýn önünde, havada asýlý iki küçük insan ayaðýna benzer þey gördüm ve hemen akabinde darbe geldi. Saðýr edici, tok bir metal sesiyle birlikte arabamýn tavaný baþýma indi. Bir þangýrtý, köklenen frenlerin viyaklamasý, direksiyonun kol kaslarýmý yýrtarcasýna bana direniþi ve spin. Sanýrým üç tane...

   Sessizlik geldiðinde, koltuðun üstünde kaykýlmýþ yatýyordum. Dizlerim pedallara deyiyordu ve yüzüm tavana bakýyordu. Hayatýmda hiç bu kadar hýzlý ve istekli soluduðumu hatýlamýyorum. Kalbimin atýþlarý yaylý koltuðun üstünde duyulabilir ve yüksek bir ses çýkarýyordu. Ama herþeye raðmen inatla zihnimden çýkmayan tek bir görüntü vardý: Bir an için, çalýþan tek farýmýn önünde gördüðüm o insanýmsý ama küçük , bir çocuk kadar küçük siluet.

   Titreme krizi yatýþtýktan sonra yavaþça, çok yavaþça doðruldum. Tavan yaklaþýk on santim kadar aþaðý çöktüðü için kambur duruyordum. Alnýmdaki sýcaklýða neye dokunacaðým konusunda pek bi þüphem olmadan elimi götürürken bir yandan da dehþet içinde buðularý daðalmýþ camlardan berrak geceye bakýyordum. Araba, gittiðim istikamete ters olarak, sol arka lastik týrmanan yamacýn baþladýðý yer ile yol arasýndaki birkaç adýmlýk küçük çukura düþmüþ ve burnu hafif havaya kalkmýþ þekilde bekliyordu. Bilinçli dikkatten uzak bakýþlarým manzarada uzaktaki þehir ýþýklarý, bulutlu gökyüzü,patlamýþ sol arka cam gibi rastgele noktalara odaklanýyordu ama bunlarý kullanarak bir çaðrýþým yapmaktan uzaktý. Eminim ki hiçbiriniz benim tecrübe ettiðim bu þoku asla zihninizde tam olarak canlandýramazsýnýz, bu yüzden aþýrý solumaktan sýkýþan kalbim, pantolonumun sýrýlsýklam olmuþ sað bacaðý veya çenemden damlayan gözyaþlarý size abartý gibi gelecektir. Ama bu gördüðümün daha hiçbirþey olmadýðý konusunda biraz olsun haberdar olsaydým derhal bilincimi tekrar efektif þekilde kullanabilir bir hale gelmek üzere kendimi toparlardým. Tabii ki sýrdan bir insan olarak böle birþey yapamadým.

   Onun yerine ,güçlükle atlatýlan aþaðý yukarý bir dakikadan sonra, mantýklý bulduðum ilk hareket olarak ,kendi halinde guruldamakta olan, motoru kontaðý çevirerek susturdum. Aklým sýra arabadan inip aldýðý hasara dair kendi çapýmda bir saptama yapacaktým. Ama kýsa aralýklarla gözümün önünde çakan o çarpma anýndan hemen öncesine dair görüntü inatla zihnimi allak bullak ediyor ve hareketlerime garip bir uyuþukluk katýyordu. Daha önce de korkmuþtum, ama hiç bu kadar garip ve yoðun bir korku fazý yaþamamýþtým. Ve öylece oturdum. Tavandaki saatte yavaþ yavaþ yanýp sönen iki noktaya gözüm dalmýþ, gevþemiþ, oturdum. Sanki gelecekleri içime doðmuþtu.

   Ve koþarak geldiler, çýlgýnlarcasýna koþarak. Ýlk önce, korkuma kattýðý o istemsiz etkiyi hepinizin tahmin edebileceði sessizliðin içinde adým sesleri geldi. Damlatan musluðun çýkardýðý o cehenneme ait ses gibi asfalta peþpeþe çarpan uzuvlar karanlýðýn içinden yaklaþtýlar. Þiddetlenerek ve çoðalarak. Daha sonra siluetler belirdi. Yol boyunca, karanlýðýn içinden, saatler süren saniyelerde belirginleþen, küçük þeytanlarýn gölgeleri.

   Çýldýrmanýn çok çok ötesinde bir noktada algýlarým berraklýðýna yeniden kavuþtu sanki. Ne kadar çabalasam ve bir iðrenme krizine tutulmak zorunda kalsam da, o anýn dehþetinde her zaman en iyi yaptýðým iþ olmuþ olan salt gerçeði inkar etmeyi beceremiyordum. Ýnsana benzediklerini yalanlayamýyordum. Çömelip kamburlarýný çýkarmýþ, ellerinden de yardým alarak koþuyorlardý. Boylarý oldukça kýsaydý. Hýzla saða sola koþuþturuyor, rahat hareketlerle abartýlý yüksekliklere sýçrýyorlar ve yavaþ yavaþ arabanýn etrafýný kuþatýyorlardý. Silüetlerinden anlaþýldýðý kadarýyla anadan doðma çýplaktýlar ve kafalarýnýn arkasýnda onlar koþtukça havalanýp savrulan karmakarýþýk bir saç güruhu tarafýndan takip ediliyorlardý. Ama herþeye raðmen hareketlerinde, görünüþlerinde, çýldýrtýrcasýna insansý bir þeyler vardý.

   Aniden solumdaki cama birþey çarptý ve attýðým kesik ama tiz çýðlýk, vücudumu saran þok dalgasýný az da olsa hafifletti. Kafamý süretle çevirdim ve tüm hafýzam kökünden silinse bile bir daha asla gözlerimin önünden gitmeyecek o günahkar yüzle karþýlaþtým. Bir tanesi dýþarýdan benim olduðum taraftaki kapýya týrmanmýþ açmaya çalýþýyordu ve yüzü, benim yüzümün sadece birkaç santim ötesindeydi. Size o yüzü nasýl tarif edebilirim ki, insanoðlunun çaðlar boyunca ürettiði hiçbir lisan o yüzün yaydýðý dehþeti tamamen tarif edebilecek kelimelere sahip olmamýþtýr. Simsiyah ve uzun saçlarýn önüne düþüp gölgelediði, medusanýnkilerin bile yanýnda masum kalacaðý bakýþýya insaný lanetleyen o iri gözler; diþlerini gösterdiði ve hýrýltýsýnýn duyulduðu aðzý; küçük, kirlenmiþ burnu...Ama mantýðým çýðlýklar atarak reddetsede bu biçimli hatlar ve gözlerin,burnun,aðýzýn küçük oval kafatasýna orantýlý daðýlýþlarý zihnimde tek bir çaðrýþým yapýyordu. Camýn dýþýndaki bu þey, bu dehþet kaynaðý aslýnda bir çocuktu, bir insan çocuðu. Týpký diðerlerinin tümü gibi...

   Delirmenin baþlangýcýnda, mantýðýn bittiði yerde bir nokta vardýr. Tüm algýlar, anýlar, tecrübeler ve en önemlisi duygular bilinç seviyesinde hiçbirþey ifade etmez. Sadece beyin bunlarý kendi kendine gerektiði gibi yorumlar. Siz tam aksini zannetseniz de bu süreç kontrolsüzce iþlemez. Vücudumuzun gerçek sahipleri, hayatta kalma durumu söz konusu olduðunda her zaman yaptýklarý gibi kontrolu gene devralýrlar. O an zaten hiç býrakmadýklarýný farkeder, ama sonra tekrar unutursunuz. Her ne kadar bilinçli halinizde onlara küfretsenizde, gerçek sahiplerinize, içgüdülerize, daima saygý duyarsýnýz. Bana da böyle oldu. Tam harekete geçtiðim anda sanýrým beynimin derinliklerinde bir yerde aðaçlarda uyuyan atalarýmdan birinin attýðý bir savaþ narasýný duydum, gülümsedim.

   Kapýyý þiddetle açýp camdakini silkelerken bir yandan da sað elimle uzanýp yanýmdaki koltuðun altýnda duran yangýn söndürücüyü kabzasýndan kavradým. Çekip çýkardýðým süratle, kapý açýlýr açýlmaz içeri dalmaya hazýrlanan uyanýðýn beynine indirip, yolumu açtým. Bu kadar kan boþalacaðýný beklemiyordum ama herhangi bir acýma dürtüsünden yoksunsum o an için. Kulaklarý týrmalayan viyaklamasýyla kapýnýn önüne yýðýlýdý, ben de o hiddetle üstüne bastým ve dýþarý çýktým. Ben çýkarken baþka biri arka camdan arabanýn içine giriyordu. Kafamý kaldýrýnca gerçek sayýlarýný aþaðý yukarý idrak edebildim, tabii ki o an onlarýn tamamýný sayabilecek algýsal bir üstünlüðüm yoktu, ama yol boyunca uzanmýþ, koþuþturup, zýplayýp duran onlarcasý, kurtulma ihtimalimi acýmasýzca yüzüme vurdular. Bir ordu gibi etrafýmý kuþatmýþlardý. Ben ise bu ihtimali hesaplama gereksiniminden çok uzaktaydým. Arabanýn önünde durdum, yangýn söndürücünün sapýný sað kolumun devamýymýþ gibi koparýrcasýna sýktým ve sol elimle de ayakta durmasý için altýna kaynak yapýlmýþ halkayý kavradým. Bacaklarýmý açýp hafif çömerldim ve bekledim. Yýl gibi gelen bir an için bekledim, saldýrýnýn onlardan gelmesini.

   Zayýf noktam olan saðýmdan üzerime atladý ve simsiyah diþlerini son anda kaldýrdýðým söndürücüye geçirdi. Ucuz atlattýðýmý idrak ederken, baþka bir tanesi, bu canavarlarýn týrnaklarýnýn da son derece keskin olduðunu sol diz kapaðýmda uygulamalý olarak tecrübe etmemi saðladý. Söndürücünün üstündekini süratle silkeleyip, allahtan hafif ve çelimsizlerdi, dizimle ilgilenenin kafatasýný asfalta gömdüm. Doðrulurken de, dirseðimle, arabanýn üstünden sýrtýma atlama teþebbüsünde bulunanýn kulaðýna , biraz da þans eseri, saðlam bir darbe indirdim. Denge merkezi alt üst olup yere kapaklandý. Biraz sola çekilip üstüme atlamaya hazýrlanmakta olan baþka bir tanesinin çenesine ayakkabýmýn burnunu oturttum. O esnada söndürücü de boþ durmayýp baþka bir kafatasýnda delik açtý. Ama etrafýmdaki çember süratle daralýyor ve her saldýrý dalgasý bir öncekinden daha þiddetli geliyordu. Sayýlarý da azalmaya niyetliymiþ gibi gözükmüyordu. Bu þekilde sonuna kadar sürdüremezdim. Bir boþluk  yakalar yakalamaz aralarýndan sýyrýldým ve tozlu toprakta koþabildiðim kadar hýzlý yamacý týrmanmaya baþladým.

   Peþimden gelmeye tereddüt etmeyiþlerine þaþýrmadým. Üstüneüstlük yokuþu benim süratimden defalarca daha hýzlý týrmanýyorlardý. Aðrý, dalaðýma umduðumdan daha çabuk girdi ama aldýrýþ etmeye niyetim yoktu. Arada bir tökezleyerek koþmaya devam ettim, yangýn söndürücüyü de bakmaksýzýn arkama doðru fýrlattým. Þiddetli soluklarýmýn arasýnda, arkamda, yamacý týrmanýrken tozda çýkardýklarý sesleri duyabiliyordum. Ve umudum kaybolmaya baþladýkça bilincimde yavaþça yerine geldi. Gözyaþlarým görüþüme engel oluyordu. Çaresizce birkaç metre ötemde biten yokuþa bakmak için baþýmý kaldýrmýþken, sol ayaðýmda cehennemden kopup gelmiþ bir acý hissettim. Ýblisin çenesinin en derindeki tendonlarýma dek saplanýp kenetlenmiþ olduðunu biliyordum, ama dönüp arkama bakmaksýzýn, o acýyla tökezleye tökezleye ilerlemeye devam ettim. Ýkincisi sýrtýma atladý, pençeler kürek kemiklerimle kaburgalarýmýn arasýna girdiler. Birkaç adým daha, birkaç adým daha...

   Yamacýn bitimine yýðýldým.

   Peþpeþe darbelerle, üstümde, aðýlýðý gitgide artan bir kütle toplanýyordu; eziliyordum. Hýzla saplanan pençelerin uyuþturduðu hislerim bilincimi etkileyip, kendimi huzura býrakmadan önce , hemen önce, yamacýn bitiminde baþlayýp önümde uzanan vadinin aþaðýsýnda bir þey dikkatimi çekti. Bir yer, geldikleri yer...

   Kusursuz bir medeniyetti. Devrilip paramparça olmuþ ve yýllardýr orada duruyormuþ gibi gözüken bir otobüsün, sanýrým bir hastahane otobüsü, etrafýna kurulmuþ küçük bir köy. Bu köyde ne bir ev ne de bir çadýr vardý. Sadece bir gurup diþi otobüsün etrafýnda ellerindeki çið ete benzer birþeyler kemiriyor, uyuyor, bebeklerini emziriyor, erkeklerin avdan gelmesini bekliyorlardý. Birkaç erkek belli noktalarda nöbet tutuyorlardý, sabýrla, kýmýldamadan, çýt çýkarmadan. Týpký bana saldýranlar gibi, ellerinde ne bir silah vardý ne de üzerlerinde bir giysi. Hepsi anadan doðma çýplaktý ve etrafta saða sola daðýlmýþ otobüsün enkazýndan baþka hiç bir eþya göze çarpmýyodu. Ama en önemlisi, þu an bila hala inkar edemediðim gerçek hepsinin çocuk, en fazla 10 yaþlarýnda çocuklar oluþu. Yada en azýndan öyle gözükmeleriydi. Yeryüzündeki hiçbir canlý o kadar masum yüzlerde o kadar dehþet dolu bakýþlara sahip olamazdý. Çok sonra aklýma yýllar önce yerel bültende okuduðum kaybolan doðumevi otobüsü haberi geldi.

   Algýlarým ve bilincim de vücudum gibi daðýlýp parçalarýna ayrýlýrken, istemsizce onlarý kýskandým.

“....Tanrý aþkýna Neumann!Ne yaptýn sen....”

Lanet olasý cýzýrtý dakikalardýr.kulak zarýnýn bitiþiðinde, aralýksýz dalga boylarýyla beynini kemirip duruyordu. Þansý olsaydý onu hemen söküp +sonsuza doðru fýrlatýrdý, ama üstündeki cüssesini on katýna çýkaran giysi Ve kafasýndaki akvaryum buna engel oluyordu. Cýzýrtýya katlanmaya çalýþtý. Diþlerini çatlatýrcasýna sýktý. Göz kapaklarý zaten baþýndan beri sýmsýký yumuluydu ve nihayetinde uyuþtuklarýný hissedebiliyordu. Evrende o an onun hissettiklerini hisseden akýllý canlý sayýsýnýn 0 ýn üstünde olma ihtimali hesaplandýðýnda, bunlar herhangi bir insanýn verebileceði fiziksel reaksyonlarýn yanýnda hiç kalýrdý.

*...evet babacým iþte kucaðýna býraktým kendimi, mutluluðum çok fazla ve kahkahalar atasým var ,seviyorum seni baba þefkat ve delilik dolusun týpký gemideki o küçük haplarý yapan makine gibi ...*

Birkaç dakika önce temas ettiði son cisimden bacaklarý yardýmýyla aldýðý ivmeyle, sonsuz boþlukta yavaþça süzülüyordu. Vücudundaki tüm kaslar çelik gibi kasýlmýþ, titriyor; terler, derisindeki her delikten, sanki tüm elbisesinin içini doldurup onu boðacakmýþ gibi boþalýyordu. Ama hiçkimse o an en çok çalýþan kasýnýn kafatasýnýn içindeki sývýda yüzdüðünü inkar edemezdi

*.. ve iþte oluyor, buluyorum kendimi yavaþ yavaþ, herþey anlamýný þimdi kazanýyor, herþey aydýnlýk-parlýyor, her kapý açýk...ne güzel þey "akmak"*

"-Dostum sakin ol, bu nasýl oldu bilm....

-..... rtulacaksýn ,seni geri alýcaz .Þimdi dediklerimi....

-Cevap ver lanet olsun, Neuma... "

* ama hayýr hayýr bu da deðil bir yanlýþlýk var bi saniye durmak istiyom ama olmuyo ama ama benonlarbiz sürtünmekten hep nefret ettim çünkü çok fazla ýsý çýkarýr ve bu ýsý birgün evreni bitirecek ýþýklar sönecek yani ahahah bunun kötü olduðunu düþünemem eðer bunun evren için kötü olduðunu düþünürsem evrensel iyilik ve kötülük kavramlarýný insana indirgemiþ olurum ve bu günah.. peki ya burasý için de deðilse "neresi?" için yaratýldýk?*

Mide sývýsý gýrtlaðýný yakýyor, gözleri, yuvalarýnýn içinde rastgele noktalara hýzla odaklanýyordu. Yön kavramýnýn yok oluþuna alýþmak bir insan için en sancýlý sýnav olmalýydý. Diyaframý , vücudunun doðal sifon mekanizmasýný çalýþtýrmak için hýzla aþaðý bastýrýyordu. Ayrýca kaburgalarýna da bastýran birþeyler vardý ve bu basýnca içeride biryerde rutin ritminin çok üstünde atan kalbinin kuvvetide binice solumak dayanýlmaz acý veriyordu. Daha fazla dayanamadý ve kustu. Kaskýnýn içinde, bir zamanlar yenmek maksadý taþýyan objeler uçmaya, saçlarýnýn arasýna girip kulaklarýna kaçmaya baþladý. Ama o bunlarý algýlayýp tepki vermekten çok uzaktaydý.

"- ...kaskýndaki kameradan.....anýrým elinde hala emniyet kayýþýný kestiði býçak var tanr..... marým kendine zarar vermez

- .....her on astronottan birinde görülen uzay tutmasý dediðimi....

- ...EUMAAAAAAAAAAAA.....

- lah belaný versin Herbert, onu uzay yürüyüþü........... enin fikrindi!"

* kapayýn çenenizi ,yalvararým susun artýk ... süzülmek, annemin o kumsalda yüzmeyi öðrettiði gün gibi ama daha kolay ahahahah yüzmeyi "öðrenmek"(!) ne kadar önemli bir ihtiyaç nouey ya bir gün bir tekneden düþersen ahaha inatla yüzmeye çalýþýyorlar...lanet olsun ya ben ne yapmalýyým, eðer evrende gerçekten "yorulmak" diye birþey olsaydý bu soruyu kendime sormayý yýllar önce býrakmýþ olmalýydým ama ne?...neden bu deniz "neden?" mayýnlarýndan arýnmýyor? Ve akýntý neden inatla bize doðru? Kader denen þey bir böceðin kendini korumak için sonsuzun bir ucundan diðerine kadar uzanan bir koza örmesi midir? Bu koza inatla kendi kendini parçalasa da örmeye devam etmeye mahkum edilmek midir kader? Yoksa bu amaç mýdýr? Baba neden gülemiyorum böyle bir saçmalýða? Cevaplarý almak için süzülüyorum burada daha ne yapmam gerek seni asosyal kýsýr eþcinsel... *

Bilincine hücum eden milyonlarca aný sanki sonsuz zaman önce bozulmuþ bir yap-boz oyununun parçalarýymýþ ve þimdi aniden birleþip resmi oluþturmuþ ya da en azýndan oluþturmak niyetindeymiþ gibi yerlerine oturuyordu. Ama resmin bütününü görmek için hala eksik parçalar vardý. Bu parçalarýn eksikliði yüzünden deliklerle kaplýydý resim, büyük deliklerle. Bu deliklerden resmin arkasý gözüküyordu. Resmin arkasýnda siyahlýk vardý ve bu siyah çok siyahtý. Bu siyahlýðýn içinde,taa ötelerde rastgele yýldýzlar parlýyodu, yakýndan bakýldýðýnda aslýnda cenin olduklarý anlaþýlan yýldýzlar.

Evet, yýldýzlarýn yakýnýna ulaþmak imkansýz deðilidi, ulaþýldý da. Ama orada ne kýsýrlar vardý ne eþcinseller. Orada kertenkeleler vardý. Kertenkeleler yanabilirlerdi ve yandýlar, kafalarýna düþen bir kaya onlarý kömür etti ve bu kayayý da gönderen güç kesinlikle evrendeki en büyük ve sonsuz güç deðildi. Evet oldukça büyük bir güçtü ama sonsuz deðildi. Baþka bir yýldýzda ahtapotlar vardý. Ahtapotlar, kafataslarýnýn içindeki sývýda yüzen kaslarýný taþýyabilmek için artýk özel makinelere ihtiyaç duyuyorlardý zira bu kaslar tüm bedenlerinin oniki katýydý. Ve yaptýlarý gemiler karanlýðýn baþka bir köþesindeki bir hatayý düzeltmek için yola çýkýyorlardý. Baþka bir yýldýzda hayaletler vardý. Hayaletler az zaman önce ýþýk enerjisinden de kurtulup salt düþünce haline gelmiþlerdi. Hala kavrayamadýklarý pek çok þey vardý ama olayýn özünü tanýmlamýþ, ýþýklarýn söneceði güne dek huþu içerisinde bekliyorlardý...

Neumann önce korktu("doðasý" gereði), sonra biraz anladý ve gülümsedi....Resimde hala eksik parçalar vardý.

Gözleri üstündeki elbiseye kaydý. Minnet duydu.

*tamam da,..ya solumayý nasýl öreneceðiz?*

...

*.. sanýrým baba, kardeþlerim için bir fedakarlýk yapacaðým.. bu onlara deðer..*

...

- "Güverte,... güverte ben keþif asistaný astronot Neumann Lockwood II.........Evrim için bir adým atýyorum."

Kaskýný çýkardý.

    Dewey, bu koruluða aþinaydý.Hatýrlamaktan nedenini bilmediði, kompleksli bir utanç duyduðu ergenlik öncesi yýllarýnda sýklýkla oynamak için gelirdi buraya. Ama nedense þimdi kardeþinin kendisini taklit etmesinden anlamsýz bir keyif alýyordu, sýradýþý bir durum olan ve gönülsüzce yaptýðý þu anki iþi hariç.

    Koru,8 yaþýnda bir çocuk için ideal bir oyun mekanýydý. Gökyüzünü kapayan aðaçlar, ortamý bir  labirente çeviren dallar , çalýlar ,devrilmiþ aðaç kütükleri,çimen, buram buram toprak...Saatlerce sürebilecek saklambaç , askercilik , yakalamaç. Ýlk bakýþta bir çocuk için avantaj sayýlabilir ,ama Dewey daima pekçok açýdan baktýðýna emindi. Bilinçaltýndaki çaðrýþýmlarýnda etkisiyle ,bir an acýdý kardeþine.
    “Bu koru onu gerçeklikten kopartýyor,týpký bana yaptýðý gibi...”

    Dewey , diama makul ve tutarlý olma gibi takýntýlar sahibiydi.18 yýllýk hayatýnda geliþtirip sýðýndýðý tek bir felsefesi vardý. Tüm algýlarýyla ,ortak olduðuna inandýðý gerçekliðe din gibi tapardý. Zihnindeki “mantýklý” ve “saçma” kalýplarý öylesine sýð ama su geçirmezdi ki yaþadýðý sellerin sayýsýný kendi bile unutmuþtu.Ama artýk bunlarý düþünmeyecek kadar baskýlanmýþ bir bilinçaltý vardý. Salt gerçeklik algýsýyla mutluydu Dewey.

   “Umarým Memo ya týrmanmak gibi bir aptallýk yapmadýn ufaklýk,her halikarda baþýn büyük belada!”
     Metal Monolith! Kardeþinin koruluðun ortasýnda yükselen yüksek gerilim hattýna taktýðý isim , ki elbette Dewey bunu yanlýþ buluyordu. Ama þu an herþeyden çok sinirliydi kardeþine. Akþamýn bu saatinde  koruluðun ortasýnda 8 yaþýnda bir çocuðu aramak iþkenceden baþka bir þey deðildi. Zaten bulutlu, karanlýk hava ve yaðmur buna yeterince engel oluyordu.Kuþkusuz pek çok kiþinin hayvani güdüleri böyle bir ortamda tetiklenebilir ve korkabilirlerdi. Ama Dewey’nin sarsýlmaz realistliði bu tip durumlarý çoktan ortadan kaldýrmýþtý.Çocuk cesurdu.

     Sertleþen rüzgara cevaben paltosunun önünü çekiþtirdi, adýmlarýný hýzlandýrdý. Arada bir sesini yettiði kadarýyla kerdeþinin adýný sesleniyordu. Baðarýþlar, duvar gibi aðaçlarýn arasýnda ürperten yankýlanmalarla yokoluyordu. Sinirleniyordu.

     Birkaç dakika sonra Memonun ayaklarýnýn dibindeydi. Gözlerini, çiseleyen yaðmurdan korumak için kýsýp baþýný kaldýrdý. Metrelerce yukarýdan geçen dev kablolara destek amacýyla dikilmiþ direk olanca heybetiyle aðaçlarýn arasýndan fýrlayýp gökyüzüne yükseliyordu. Memo koruluðun hakimiydi.

    Dewey þu an koruluðun ortasýnda olduðunu biliyordu. Ufaklýk genelde buradan daha uzaða gitmezdi. Kesinlikle olaðan dýþý bir durum söz konusuydu. Endiþelendi. “Geldiðim yönün aksine yaklaþýk 500 m patika boyunca ilerlersem koruluk biter, south ashfield’e çýkan otoban baþlar. Hayýr asla o kadar ileri gitmez. Cesaret edemez.” Fakat düþünceleri bir sonraki adýmýný ister istemez tek yöne çýkarýyordu. “Gidip o yolu kontrol etmeliyim. Eðer orada bulamazsam, ki umarým oradadýr, geri döner geldiðim yöne tekrar bakarým.” Þu anki sakinliðini korumaya çalýþarak sýrtýný geldiði yöne verdi ve hýzlý adýmlarla kararýný uygulamaya baþladý. Dikkatini toplayýp aðaçlarýn aralarýna bakarak gayet olasý ve korkunç ihtimallerle yüzleþmeye çalýþýyor, bir yandan da baðýrýyordu.

     Yürümeye devam etti. Durmaksýzýn hýzlý ve kararlý bir þekilde yürüyordu. Bilincinin tamamen yarinde olduðundan ,yolun olmasý gerekenden uzun sürdüðünü fark edene kadar emindi de. Ama hayýr, en az 20 dakikadýr yürüyordu ve þimdiye dek çoktan otobana çýkmýþ olmasý gerekirdi. Anlýk endiþesi biraz ileride gördüðünü sandýðý þeyle kendinden utanacaðý kadar arttý. Koþmaya baþladý, gözlerinin yanýlmadýðýndan emin olana kadar da durmadý. Ama bu seferki gerçek, herhangi bir göz yanýlsamasýyla açýklanamayacak belirsizlikteydi. Biraz ilerisinde, aðaçlarýn arasýnda memonun dev metal ayaklarý gözüküyordu.

     Soluk soluða bir aðaca yaslandý ve son derece boþ bakan gözlerle yukarý baktý. Evet ,bir yanlýþlýk olmaksýzýn bu yüksek gerilim hattýydý. Ve civardaki tek örneði olan memodan hiçbir farký yoktu. Ve iþin ilginci , memoya bakarak fark etmiþti ,geldiði yön, bu akþam buraya ilk geldiði yöndü. Yani otobanýn aksi istikameti. Kafasý karýþtý. “Bir yerlerden yanlýþ dönmüþ olmalýyým. Karanlýkta patikayý kaçýrdým yada bir þekilde yolumu kaybettim iþte. Ama nasýl olur ,olanca dikkatimle ilerliyordum!”  Birilerinin kendini bu halde görmediðinden ufak,insansý bir teselli buldu.

      Mümkün olduðu kadar çabuk toparlanma ve kendine gelme süreçlerineden kurtulup , kendini en akýllýcasý olduðuna inandýrdýðý, en hayvansý iç güdüsyle tekrar ,dümdüz karþýya ,otoban yönünde koþmaya baþladý. Koþarken rastgele ayrýntýlara odaklanýyor, beyninde sýðýnabileceði sakinlik dalgasýný yaratcak bir çaðrýþým arýyordu. Binlerce kez yemin edebilirdi ki hiçbir yanlýþ dönüþ yapmadý, çakýllý patikayý kaçýnýlmaz kaderi gibi takip etti. 5 dakika sonra yine o lanet olasý direðin ayaklarýnýn dibinde , gevþemiþ sinirler, deforme olmuþ bir yüz ifadesiyle göz yaþý keseleriyle bir mücadele veriyordu.

      Tüm vücudunu saran titreme krizi zaten önüne geçilemezdi ama esas lanet okuyup durduðu þey paniklemesinden ötürü duyduðu kendinden  nefretti. Ayaklarý çözülmüþ gibi dizüstü çöktü. Dizleri, yaðmurdan balçýklaþmýþ topraða gömüldü. Baþýný avuçlarýnýn arasýna aldý. Dýþardan bakan biri þiddetli bir beyin fýrtýnasý yaptýðýný sanabilirdi. Ama deweynin yaptýðý þey, kýpkýrmýzý olmuþ ve tren düdüðü gibi burnundan soluyan bir suratla doðrulup, çýldýrmýþ gibi evine , þu an için güvenli olduðuna inandýðý tek yere doðru kontrolsüzce koþmak oldu...

     Birkaç dakika sonra koþmaya baþladýðý yerde ,çamurla bir olmuþ, yüzü koyun yatýyordu. Ýçinde , taa derinlerde bir þey böyle bir durumda bile sel gibi boþalan gözyaþlarýnýn yaðmura karýþtýðýna þükrediyordu. Kardeþi unsuru çoktan bilinç eþiðine itilmiþti bile. Çýðlýklar atarak küfretmekten çene kaslarý yorulmuþtu. Allahýn belasý bitmeyen saniyelerde sindire sindire  yaþadýðý bu tecrübenin hiçbir mantýða uymamasýna , dolayýsýyla inandýðý tek felsefeyi yerle bir etmesine gidiyordu bu küfürler. Ýþin ilginci küfürlerin hedefinin , Dewey ilahi kaçýþ gibi “ zavallýlýklardan” çoktan arýndýðý için , heybetli ama ölü olan memoya olmasýydý. Üþüyor ve korkuyordu. Ne yapacaðýný þaþýrmak deyimini fiilen yaþamanýn cehennemvari azabý beyin nöronlarýný kemirirken , Dewey, bir an için durdu. Ve hayatýnda ilk kez “ gerçekten” düþündü.

     Bilincinde mezarlarýný yýrtarak fýrlayan yüzlerce teknik bilgi, çýldýrmýþ kalabalýk konseptiyle koþuþturmaya baþladý. Dewey önce korktu, sonra algýlarýna cevap verebilecek en uygunlarýný seçmeye koyuldu. “Parelel evrenler arasý geçiþ, doðru seviyede enerji akýmlarýnýn oluþtur....hayýr!....,ylece tüm evrenin sonunun, karadeliðin içindeki teklillik olm.....Hayýr!...., ðer evren sabit ve sonsuzsa ve tüm uzay zamaný kapsýyorsa o zaman tanrýya bir ihtiy....,ok yüksek enerji patlamalarý parçacýklarýn dönüþ düzenine zarar verebil....yoo! Teorilerden kurtulmalýyým, ihtiyacým olan salt pragmatist bilgiler, yöntemler, teoriler deðil!”  Bir anda Dewey atalarýna karþý tarifsiz bir saygý duydu. Fikir normal bir anda olsa hor görebileceði kadar basitti. Emin adýmlarla Memoya týrmanmaya baþladý.

    Önce metal direkleri birbirine baðlayan ilk çapraz demire tutunup kendini yukarý çekti, daha sonra ayaðýný ayaklardan biri ile çektiðinin bir üstündeki demirin arasýna sýkýþtýrýp yükseldi ve iþlemi yukarýdaki demirler için bir merdiven gibi tekrarlamaya hazýrlandý. Ýlk þok dalgasýný düþünme sekansý ile atlattýysa da þimdi yeni bir problem ile yüzleþiyordu.O hayvansý korkularý, biraz yukarýsýnda son bulan aðaçlar ve karanlýk bulutlu gökyüzüne ulaþma gerçeðiyle, kendini utandýrýrcasýna yüzeye çýkmýþlardý. Birkaç basamak sonra tüm algýlarý kendine korunun yukarýdan görünüþünü vereceklerdi ve bu gerçekle yüzleþmek, yeni titreme krizlerine yol açýyordu. Sýklýkla tereddüt edip duraksýyordu. Nedensonra, yýpranmýþ sinirlerle gerçeði karþýlamaya hazýrlandý , son demire basýp kendini çekti. Aðaçlarýn üzerindeydi.

      Koruluk artýk bir ormandý, insan gözünün alabileceðinin çok ötesine dek uzanan, sabit ve sonsuz bir orman. Belirili aralýklarla bu ormandan sayýsýz metal kule yükseliyordu ve manzaranýn enginliðide ,insaný çýldýrtýrcasýna yitip gidiyorlardý. Herbiri Memonun bir kopyasýydý.Dewey, demire hayatýnda hiçbirþeye sarýlmadýðý gibi sarýldý, baþý kenetlendi ve gözleri boþ bakýþlarla sabitlendi. Metrelerce ilerisinde, baktýðý açýdan kendine en yakýn metal kulenin üzerinde  toplandý biliçsiz dikkati. Bir genç, kulenin demirlerine sarýlmýþ, sýrtýný ona dönmüþ baktýðý yöne bakýyordu.

     Deweynin bakýþlarý bu gençten biraz yukarý, yüksek gerilim hattýnýn biraz yukarýsýna kaydý. Ve bullduðu cevap çýldýrmasýna yetecek kadar gerçek ve mantýklýydý:

     “Trafo patlamýþ...”